19-12-2019 – Blogpost 08/09/2020

Er is een staat van bewustzijn waarin geen devotie bestaat.
Je hangt niets buiten jezelf aan.
Je aanbidt niks of niemand.
Je beseft in elke vezel dat jij in ieder opzicht de schepping bent.
Je ervaart dat alle evolutionaire krachten in jou samenkomen.
Je hebt ze leren onderscheiden.
En bent ze meester geworden.
 
Je beseft in iedere vezel dat jij de creator bent waarvan de wereld het moet hebben.
Dat wij de creators zijn waarvan de wereld het moet hebben.
En dat we een herhaling kunnen manifesteren of een overtreffende trap.
 
Er bestaat in dit bewustzijn geen nederigheid.
Net zo min als verhevenheid.
Of dankbaarheid.
Je bent gewoon het product van het evolutionaire proces.
Waarin God en de Duivel één zijn.
Zowel de onmetelijke creatiekracht als de genadeloze vernietiger.
De waarheid en de leugen.
Een wisselwerking van polaire krachten.
Niets staat er los van elkaar.
 
Wel voel ik een intense wens.
Een intense hang naar dat nieuwe.
Naar dat wat er nog niet is.
Die overtreffende trap waarvoor ikzelf verantwoordelijk ben.
En waarvan ik weet dat ik het manifesteren kan.
Want ik ken mezelf…